CAO-recht

Een collectieve arbeidsovereenkomst (‘cao’) is een overeenkomst die wordt aangegaan tussen één of meerdere werkgevers (of verenigingen van werkgevers) en één of meer verenigingen van werknemers. De cao dient om de zwakke onderhandelingspositie van de individuele werknemer te compenseren.

In een cao worden voornamelijk arbeidsvoorwaarden geregeld, zoals bijvoorbeeld de hoogte van het loon, werkomstandigheden en werktijden. Een cao kan daarom beschouwd worden als een aanvullende regeling op de individuele arbeidsovereenkomst. De cao kan op verschillende manier op de individuele arbeidsovereenkomst van toepassing zijn:

• gebondenheid door lidmaatschap van een van de cao-partijen;
• incorporatiebeding;
• algemeen verbindend verklaarde cao (AVV);

Indien de werkgever is aangesloten bij de cao sluitende werkgeversorganisatie en de werknemer is aangesloten aan de cao sluitende werknemersorganisatie of vakbond, zijn partijen gebonden aan de cao. Het is voor de toepasselijkheid van de cao wel van belang dat partijen onder de werkingssfeer van die cao vallen. Met de werkingssfeer wordt bedoeld op welke onderneming of ondernemingen en op welke werknemers de cao van toepassing is. In iedere cao is een bepaling opgenomen waarin de werkingssfeer van de cao staat beschreven.

Een cao is ook van toepassing indien de werkgever en de werknemer dat in de individuele arbeidsovereenkomst hebben afgesproken en de cao ‘incorporeren’. Indien een incorporatiebeding in de arbeidsovereenkomst is opgenomen zijn beide partijen verplicht de rechten en verplichtingen uit hoofde van de cao na te leven.

Ook kan een cao door de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SZW) algemeen verbindend worden verklaard. Indien de individuele partijen dan onder de werkingssfeer van de cao vallen, zijn zij gebonden aan de regels van de cao.